Een dozijn jaar na het doorbraakdebuut Jagged Litte Pill, een album dat 7 Grammy's kreeg en een toegewijde mondiale fanbasis voortbracht, blijft Alanis Morissette niet alleen nog steeds een populaire artiest, maar ook eentje wier succes voortkomt uit een vurige toewijding aan authenticiteit en, in gelijke mate, kwetsbaarheid. Beide eigenschappen stellen haar in staat nieuw gebied te verkennen met haar laatste album, Flavors of Entanglement.
Haar nieuwste sherpa-gids is de Britse electronica-producer Guy Sigsworth (Björk, Imogen Heap), die het album samen met Morissette schreef en produceerde. Bijna twee dozijn nummers ontsproten uit schrijfsessies in Londen en Los Angeles, waarvan er dertien geselecteerd werden voor de uiteindelijke versie van Flavors of Entanglement. Terwijl ze niet afweek van het bekende proces – nummers creëren als momentopnamen uit haar leven – vond Morissette louterende steun tijdens een grote verandering in haar leven. 'Vaak schrijf ik al terugblikkend, maar deze keer is alles in real time geschreven', zegt ze. 'Dit album heeft me door een aantal breekbare momenten gesleept. Elk nummer was een reddingsvlot.'
Haar voorliefde voor eclecticisme, of het nu muzikaal, spiritueel of anderszins is, gaf deze jongste poging, haar eerste originele studioalbum in vier jaar, nieuwe geluiden en stijlen. Oosterse percussie en strijkinstrumenten worden gecombineerd met elektronische tinten in het openingsnummer Citizen of the Planet, een poëtische vertelling over haar levensverhaal en grensoverschrijdend perspectief. Morissette's yin/yang-visie dat het microkosmische zelf wordt getoond in de macrokosmische wereld, wordt verlengd in eerste single Underneath, dat Mahatma Gandhi's idee 'Wees de verandering die je wilt zien in de wereld' weerspiegelt.
Terwijl ze het menselijk gedrag ontleedt in het ontnuchterende Versions of Violence, biedt Morissette een persoonlijkere blik op aan het ontvangende einde van gekmakend gedrag zitten met nummers als het energieke Straitjacket, het kwellend prachtige verloren-liefde-klaaglied Torch, de duidelijke proclamatie van Moratorium, het hypnotische eb en vloed van Tapes, en toont zich dankbaar in het ambitieuze In Praise of the Vulnerable Man. Morissette verkent de vaak cyclische aard van leren in nummers als het melancholische, dieptepunt-vastleggende Not As We, en de extatische vrijheid van Giggling Again for No Good Reason, voor ze afsluit met het feniks-rijzende Incomplete.
'Er is geen artiest-man of vrouw-die je op zo'n emotionele reis mee kan nemen als Alanis', zegt Sigsworth. 'Ze heeft een gigantisch, supermassaal, planeetverzwelgend emotioneel bereik. Ze gaat er helemaal voor-10 op de schaal van Richter-en wij zitten bij haar in het epicentrum terwijl ze hele werelden tot leven zingt. Ze kan tierend en vijandig zijn, bevreesd en troosteloos bedroefd, geestdriftig nostalgisch, sensueel, opgewekt en vol zelfkritiek-allemaal op één album.'
Een dozijn jaar nadat de wereld voor het eerst van Alanis Morissette hoorde, blijft een meer volwassen artiest toegewijd aan haar creatieve pad en sterke verlangen anderen te helpen op het hunne. 'Ik leef om breuken te HELEN en een brug te slaan tussen de menselijke en goddelijke aspecten van het leven, en ik hoop dat door m'n eigen ervaringen te delen, ik mensen kan steunen op hun persoonlijke reis, waar ze dan ook staan', legt ze uit. 'Anders zou ik alleen onder de douche zingen en gaan tuinieren.'
