Sekiz Grammy 7 ve dünya çapında sadık bir hayran kitlesi kazanarak büyük bir çıkış yapmasını sağlayan ilk albümü Jagged Little Pill'den 12 yıl sonra, Alanis Morissette sürekli popüler bir sanatçı olmaya devam ettiği gibi, başarısı otantisiteye sıkı bağlılığından ve aynı derecede hassasiyetinden kaynaklanan bir sanatçı olmayı da sürdürüyor. Bu iki özelliği onun son albümü Flavors of Entanglement'la yeni bir düzeye çıkmasını sağlıyor.
Morissette'le birlikte albümü yazan ve yapımcılığını gerçekleştiren, onun en yeni şerpa rehberi İngiliz elektronik müzik prodüktörü Guy Sigsworth (Björk, Imogen Heap). Londra ve Los Angeles'taki yazma seanslarında yaklaşık iki düzine şarkı doğdu, bunların arasından 13 tanesi Flavors of Entanglement'ın son hali için seçildi. Tanıdık bir sürece uyarak yaşamının fotoğraf kareleri niteliğinde şarkılar yazan Morissette, yaşamındaki büyük bir değişim dönemi sırasında arındırıcı destek buldu. "Genellikle geçmişe bakarak yazarım. Bu kez her şey gerçek zamanda yazıldı. Bu plak bazı kırılgan anlarımda bana yardım etti. Her şarkı bir cankurtaran simidiydi." diyor.
Müzikal, spiritüel ya da başka alandaki eklektizm (derlemecilik) eğilimi, dört yıl aradan sonraki ilk özgün stüdyo albümü olan bu son çalışmasına yeni soundlar ve tarzlar kazandırdı. Yaşam öyküsünün ve ulusal sınırları aşan bakış açısının şiirsel bir anlatımı olan açılış parçası "Citizen of the Planet"da doğunun vurmalı ve yaylı sazları ile elektronik tonlar harmanlanıyor. Morisssette'in mikrokozmik dünyada kanıtlarını bulan mikrokozmik benliğe yin/yang bakış açısı, Mahatma Gandi'nin "Dünyada görmek istediğin değişim kendin olmalısın" anlayışını yansıtan "Underneath" adlı şarkısına uzanıyor.
Morissette, kulakları tırmalayan "Versions of Violence"da insan davranışını çözümlerken, sert "Straitjacket"la, kaybedilen aşkın matemi, büyüleyici güzellikteki "Torch"la, "Moratorium"daki açık ilanla, "Tapes"in hipnotize edici iniş çıkışıyla ve hırslı "In Praise of the Vulnerable Man"de minnettarlığıyla çılgın davranışların alıcı ucunda olmaya dair daha kişisel bir fotoğraf sunuyor. Morissette, öğrenmenin genellikle periyodik olan yapısını düşündürücü bir rock parçası "Not As We"de ve "Giggling Again for No Good Reason"ın mest edici özgürlüğünde keşfediyor, "Incomplete"in küllerinden doğan Anka kuşu kapanışıyla tamamlıyor.
"İnsani Alanis'in çıkarabildiği duygusal yolculuğa çıkaracak erkek ya da kadın başka hiçbir sanatçı yok" diyor Sigsworth. "Onun muazzam, süper devasa, dünyayı yutacak genişlikte bir duygusal yelpazesi var. Sonuna kadar gidiyor, Richter ölçeğiyle 10, ve o bütün dünyaları şarkılarıyla var ederken biz onunla bu depremin merkezindeyiz. Aynı albümde hem öfkeli ve düşmanca, hem perişan ve kalbi kırık, hem de nostaljik, şehvetli, neşeli ve öz eleştirel olabiliyor."
Dünyanın Alanis Morissette'e yüzünü ilk dönüşünden 12 yıl sonra, daha olgun bir sanatçı kendi yaratıcı üslubuna ve başkalarınınkine yardım etme güçlü arzusuna bağlı kalmaya devam ediyor. "Ben yaraları İYİLEŞTİRMEK ve hayatın beşeri ve ilahi yanlarını birleştirmek için yaşıyorum ve kendi deneyimlerimi paylaşarak nerede olurlarsa olsunlar insanların kişisel yolculuklarına destek olabildiğimi umuyorum." diye açıklıyor. "Aksi halde şarkılarımı duşta söyler, bahçe işleriyle uğraşırdım."
