"Sugar, We're Going Down" ile kazandığı MTV2 ödülünü almak için sahneye çıkarken Fall Out Boy'un basçısı ve söz yazarı Pete Wentz'in aklından geçen tek şey "lütfen ağzından küfür kaçırma." imiş. Şikago'nun banliyölerinden gelen grup bundan kısa bir süre sonra En İyi Genç Sanatçı dalında Grammy'e aday gösterildi. Ama ödüller bununla kalmadı. Fall Out Boy 3 kez Gençliğin Seçimi Ödülünü, "Dance, Dance" klibi de MTV Video Müzik Seyirci Ödülünü aldı ve En İyi Grup Klibi dalında aday gösterildi.

Bütün başarılarına rağmen grup üyeleri köklerine sadık kaldı; bu hiç değişmedikleri anlamına gelmiyor, ama dinlemeyi sevdikleri müziği yapmaya devam ediyor ve yeni akımlara ayak uydurmak için değiştirmiyorlar. Şöhret hiçbir zaman grubun müziğinin arkasındaki itici güç olmadı ve kazandıkları bu başarıların henüz hepsini tam olarak algılamış değiller.

Kendilerini inek diye tanımlayan grup 5 bin kişiye de 5 kişiye de çalsa çok çalışıyor. "Herkesi memnun etmeye çalışırsanız, hiç kimseyi memnun edemezseniz." diyor Fall Out Boy'un baş vokali ve gitaristi Patrick Vaughn Stump.

Mega hit albümleri From Under the Cork Tree'nin başarısı onları şımartmadı. Kazandıkları ünle yetinmek yerine, çok yoğun bir turne programına rağmen hemen işe koyulan Fall Out Boy, bir sonraki albümleri Infinity on High'ı çıkardı.

Infinity on High adı 1888'de Vincent van Gogh tarafından yazılan bir mektuptan geliyor. Mektupta Van Gogh sağlık raporunun iyi çıkması nedeniyle eserlerine yansıyan enerjiyi tarif eder:"Yıldızların ve yukarıdaki sonsuzluğun farkına var. O zaman hayat büyülü gibi görünüyor."

Wentz ilk single'ları "This Ain't a Scene, It's an Arms Race"in "yeni sanatlara, kültürlere ve aşklara olan bağımlılığımıza ve saplantımıza alaycı bir bakış" olduğunu düşünüyor. Gümbür gümbür sözleri olan nakaratı, çılgın bir punk-rock koşar adım marş. Amerikan Müzik Ödülleri töreninde ilk kez söyledikleri bu şarkı kısa süre sonra Bilbord Pop 100 radyo listelerinde tırmanışa geçti.

Cork Tree prodüktörü Neal Avron'un ve R&B prodüktörü Babyface'in geri dönüşünü simgeleyen bu albüm, grubun daha önceki çalışmalarından uzaklaşıyor. Babyface'le çalışmaları hakkında "Onun melodiye yaklaşımına bayılıyoruz." diyor Wentz. "Patrick daha geniş bir ses aralığında ve daha çok ruh katarak söyleyeceği için bunu yönlendirecek birini bulmak istedik."

"Hum Hallelujah" şarkısının üçüncü dörtlüğüne heyecanlı bir Kızılderili kabile dansını andıran inişli çıkışlı bir davul ritmi ile giriliyor ve ona Leonard Cohen'in "Hallelujah"sını çağrıştıran korovari bir nakarat eşlik ediyor ki, bu Wentz'in Cork Tree'nin kaydı sırasında hissettiği soyutlanma duygusu ile mücadele edip yendiği o çok sıkıntılı döneme bir gönderme.

Albümün geceye ait bir havası var ve zaman zaman klasik tonalitelere dokunuyor. "Golden" dokunaklı ilk dörtlüğü boyunca kıvrılarak gezinen yumuşak, minimalist bir piyano akorduyla başlıyor, altyapıdaki piyano ne kadar iyimserse Stump'ın sesi de o kadar hüzünlü. "Thriller" da başından beri Fall Out Boy'un yanında olan hayranlarına bir teşekkür ve grubun asla başarılı olamayacağını söyleyen eleştirmenlere bir cevap niteliğinde.

Wentz'e göre "Bu albümün en ideal tanıtımı, kişinin onu satın alıp eve götürmesi ve karanlıkta dinlemesi olur. Çaldığımız şarkıları çok seviyoruz ve bunun bazen dinleyicilere de aktarılabildiğini görüyoruz, içtenlikle."