Aan Wie Dit Leest:

M'n vrienden en ik zijn net klaar met de opnames van een nieuw album, Sleep Through the Static. Op dit punt in m'n leven weeg ik ongeveer 85 kilo en worden m'n oorharen langer. Ik heb ook een paar kinderen. M'n vrouw heeft ze eruit gefloept, maar ik heb geholpen. Sommige nummers op dit album gaan over het maken van baby's. Sommige nummers gaan over ze grootbrengen. Sommige nummers gaan over de wereld waarin deze kinderen zullen opgroeien; in een wereld van oorlog en liefde, en haat, en tijd en ruimte. Sommige nummers gaan over afscheid nemen van de mensen van wie ik hou en die ik zal missen.

We hebben de nummers op analoge opnameapparaten opgenomen, aangedreven door de zon in Hawaï en Los Angeles. Op een dag liep JP Plunier de studio in en zei: 'Het is nu lang genoeg 1 meter 20 tot 1 meter 80 en glazig geweest', en dus gaven we hem een verscheidenheid aan wind en regen, maar ook zon en zo. En Robert Carranza hielp het allemaal op de juiste plaats zetten.

Nadat we Zach Gill uitgenodigd hadden Adam Topol, Merlo Podlewski en mij te vergezellen op onze laatste wereldtournee, besloten we hem officieel lid van onze gang te maken. Nu heeft onze gang dus een pianist, wat ons waarschijnlijk veel minder intimiderend maakt, maar Merlo, onze bassist, is 1 meter 90, dus we zijn nog steeds zelfverzekerd.

Al deze nummers zaten al een tijdje in m'n hoofd en het is fijn om ze te delen. Ik blijf m'n vrouw onophoudelijk dankbaar, die deze brief zit te typen terwijl ik hem aan haar dicteer.

Hopelijk geniet je van dit album.

Mahalo voor het luisteren,

Jack Johnson