'Ik denk dat mensen een bepaald geluid van ons verwachten,' zegt drummer Nathan Followill van Kings of Leon, 'maar op dit album hebben we geprobeerd om ze eens echt te verrassen.'

Het is inderdaad anders dan anders op het ambitieuze en eclectische nieuwe album Because Of The Times van de band uit Nashville. De laatste plaat van de Kings of Leon, Aha Shake Heartbreak uit 2005, was 'een uitspatting van beheerst geweld met een laagje dons' zoals Rolling Stone het uitdrukte, vol met krachtige gitaaruitbarstingen van twee minuten lang, sterke drums en gebrulde teksten. Op Because Of The Times daarentegen zijn de Followills (broers Nathan, Caleb, Jared en hun neef Matthew) opener, meer ontspannen en genieten ze volop van hun nieuwe muzikale vrijheid.

'We hebben geen grenzen meer,' zegt leadzanger/ritmisch gitarist Caleb. 'We stonden voor alles open toen we de studio in gingen en wilden alles doen om de nummers naar een hoger niveau te krijgen. We hebben namelijk veel muziek in ons zitten en we kunnen nog alle kanten op.

De Kings of Leon hadden eenvoudig Aha Shake deel II kunnen maken en het daar gewoon bij kunnen laten. Dat album (samen met z'n voorganger uit 2003, Youth and Young Manhood) veranderde deze zonen van een pinksterpredikant, die samen met hem rondreisden door het landelijke zuiden, in indie-sterren in de Verenigde Staten en grote rocksterren in het Verenigd Koninkrijk. In 2005 noemde het tijdschrift Harp de Kings of Leon 'de friste wind die door de moderne muziekwereld waait sinds de punkrock eind jaren '70 alles op z'n kop zette.'

Maar ze bleven niet aan hun reputatie hangen en stelden zichzelf voor een uitdaging. 'We waren niet bang om nieuwe dingen uit te proberen,' zegt Nathan. 'Dat is volgens mij het verschil tussen dit album en het vorige. We waren helemaal niet angstig. Elk nummer toonde iets van onszelf dat we niet kenden, waardoor we in het volgende nummer nog meer voluit konden gaan.'

Dit maakt dat Because Of The Times (de titel verwijst naar een jaarlijks predikantencongres dat de jongens in hun jeugd bezochten) het eerste nummer van de Kings of Leon bevat die langer duurt dan vijf minuten (Knocked Up), het eerste nummer met stemeffecten (On Call) en het eerste nummer dat goed in een vol stadion zou passen (Black Thumbnail). Dan is er nog het halsbrekende nummer McFearless, het harmonieuze Ragoo, het vunzige Charmer en het meeslepende The Runner, een lied zo mooi dat het bijna een wiegeliedje is. 'Ik kan mooi zingen als ik dat wil,' zegt Caleb, wiens zuidelijk accent eens het kenmerk van het geluid van de band vormden.

Because Of The Times is misschien het meest diverse album van de band tot nu toe, omdat ze precies wisten wat ze wilden toen ze de studio in gingen. Dankzij de vele ideeën staat dit voor een grote stap voorwaarts in de teksten en muzikale bekwaamheid. Hoewel Caleb de meeste nummers schrijft, 'was dit het eerste album waaraan alle vier de bandleden een even grote bijdrage leverden en op elk nummer invloed hadden,' aldus Nathan. Caleb voegt toe: 'We wilden dat dit album anders klonk, en daarom moesten we beter naar elkaar luisteren.'

Voor begeleiding bij dit proces gingen de Followills naar hun vertrouwde producenten Ethan Johns (Ryan Adams, Ben Kweller) en Angelo Petraglia. 'Ethan weet echt hoe hij het uit je moet krijgen en hoe je alles uit jezelf haalt,' aldus Nathan. 'En Angelo wil dat je alles geeft, maar hij wil ook dat je er plezier in hebt, omdat je dat merkt op het album. Hij zorgt ervoor dat we ons kwetsbaar opstellen en iets proberen dat we anders nooit zouden doen. Het is een fantastisch evenwicht.'

Deze keer zeiden de bandleden tegen Johns en Petraglia dat ze een proactievere rol wilden spelen bij de opnames. 'We wilden gehoor geven aan het geluid in ons hoofd,' legt Nathan uit, 'omdat het album je als band weergeeft. Als je echter jong bent, zoals wij bij onze eerste twee albums, dan besef je dat nog niet.' Toch kan alleen een tournee met echte beroeps als U2 (in 2005) en Bob Dylan en Pearl Jam (in 2006) ervoor zorgen dat een jonge band snel volwassen wordt.

'Op de laatste avond van de tournee met Dylan,' zegt Caleb, 'kwam Dylan onze kleedkamer binnen en hij vroeg (hier imiteert Caleb de schorre, raspende stem van Dylan:) 'Wat was dat laatste nummer dat jullie speelden?' En ik zei dat het Trani heette (een liedje over travestiehoeren van het eerste album). En Dylan zegt: 'Dat is een uitstekend nummer.' Dat was toch wel de grootste sensatie in m'n leven.'

Hoe ga je daarna verder? Je gaat weer op tournee natuurlijk. 'Dat doen we het liefst,' zegt Nathan. 'We spelen live, dat is ons vak. We willen op het podium staan en een goede show geven. We gaan morgen repeteren, en we slaan onszelf nog voor ons hoofd voor de moeilijke stukken die we in de studio hebben gemaakt, omdat we die nu elke avond live moeten spelen.' Hij pauzeert even en zegt dan vrolijk: 'Maar ik krijg er wel enorme arm- en beenspieren van en ik mag met ontbloot bovenlijf spelen!'