Mandy Moore "Bir plağı bu denli önemsemek bana biraz yabancı bir kavram. Geçmişte hiçbir şeye bu kadar emek vermemiştim." diyor. Lori McKenna, the Weepies, Rachael Yamagata ve daha birçok beğenilen şarkıcı-besteci ile yaptığı yeni albümü Wild Hope'dan gururla söz ediyor. Allaire Stüdyoları'nda kaydedilen ve John Mayer'in 2001'deki ilk albümü "Room for Squares"in arkasındaki adam olan John Alagia'nın yapımcılığını üstlendiği Wild Hope, bahar 2007'de The Firm Music'ten çıkıyor.

Moore'un albümü uzun bir zaman diliminde hazırlanmış ve bir pop sanatçısının olağanüstü enerjisini, inancını, özenini ve yüreğini ortaya koyduğu bir proje ama bir bakıma, süregelen pop müzik piyasasında her zaman görülen türde şarkılardan oluşuyor.

Oysa New Hampshire'da doğup Orlando'da büyüyen 22 yaşındaki genç şarkıcı için bu albüm ve yapım süreci yepyeni bir şey ifade ediyor. Ondan bahsederken sözlerini gurur, rahatlık ve merak süslüyor. Moore 1999 ile 2002 arasında, 90'ların "genç pop" akımının son yıllarında çıkardığı eski albümlerini ima ederek "Geçmişteki bazı çalışmalarım belli bir yere ve döneme uygundu." diyor. Ama bugünlerde Moore'un tek arzusu kendini sevdiği ve inandığı müziğe adamak.

Sözlerini şöyle sürdürüyor: "Genç pop başlangıç için harika bir platformdu, hiçbir şeyden pişmanlık duyan biri değilimdir. Ama o günlerde bana sadece şarkılar verilir ve stüdyoya girip kaydetmem gerektiği söylenirdi. Yaşınız ilerledikçe siz de, müzikal zevkleriniz de değişiyor ve bu değişimleri bu kadar içinde olduğum müziğe yansıtamamak cesaretimi çok kırıyordu."

Moore'un o karakteristik neşeli konuşma sesine bir akıl erdirememe ifadesi geliyor. "Bu durum bana doğru gelmiyordu."

Son iki yıldır, yeni albümünü yaparken Mandy Moore doğru durum için ısrar etti. Nitekim, Los Angeles menajerlik şirketi The Firm'le ve onun yakın zamanda kurduğu yenilikçi plak şirketiyle olan --EMI Müzik'le birlikte yapılan ve mevcut telif ücretlerini sanatçıların daha lehine olacak şekilde düzenleyen-- şu andaki olan işbirliği bu durumu kolaylaştırmak içindi.

Moore, bu konuda ısrar etmeye 2003'te "Coverage"ı çıkardığı zaman başladı. Onun Joni Mitchell ve Joan Armatrading gibi Anglo-Amerikan pop-rock tarihinin en büyük bazı bestecilerinin şarkılarını kendi gençlik ve ergenlik bakış açısından yorumladığı "Coverage", benzersiz bir derlemeydi.

"'Coverage' gerçek beni ortaya koymanın ilk adımıydı." diyor Moore. "O müziğe o kadar aşıktım ki, Joe Jackson ve Todd Rundgren'in ne kadar muhteşem olduğunun farkında olmayan her genci aydınlatmak istedim." Ama James Renald ve Chantal Kreviazuk ile de beraber çalıştığı yeni albümü için Moore, kendi şarkılarını yazmaya kararlıydı. Hem kendisine hem de birlikte çalıştığı veya çalışmayı planladığı herkese şart koştuğu ödün verilmez bir talebe dönüştü bu. "Bu plağın rotasını değiştirmek istemiyordum." diyor Moore. "Benim için çok önemliydi."

Bu proje Moore'un hırslı düşüncelerinde şekillenmeye başlarken, bir yandan da sinema oyunculuğu deneyimi giderek artıyordu. "A Walk to Remember"(2002), eleştirmenlerce çok beğenilen "Saved" (2005) ve Paul Weitz'ın "American Dreamz"i (2006) gibi filmlerde rol aldıkça, John Turturro, Michael Stipe, Susan Sarandon, Billy Crudup ve daha birçok oyuncuyla sanatsal ilişkiye girdikçe; bu deneyimler ve ilişkiler Moore'u cesaretlendirmeye ve içinde pop müziğe karşı hep duyduğu yaşamsal içgüdüyü ortaya çıkarmaya başladı.

"Her şey sinemadaki seçimlerimle bağlantılı oldu." diyor Moore. "Oyuncu olarak oynayacağınız filmlerde kontrol sizdedir. Aksiyon filmi yapmak ya da çıplak sahnede rol almak istemiyorsanız mecbur değilsiniz. Duruma ve projeye göre karar verirsiniz. Bende tüm bunlar müzikle paralel gitti. Diane Keaton, Mia Farrow, Billy Crudup ya da Tom Wilkinson'la bir film yaptıktan sonra dönüp benim yaratıcı bir unsur olarak içinde yer almadığım bir plak yapamazdım."

Moore için bu çok netti. "Lori McKenna, Rachael Yamagata ve the Weepies'le çalışmak istediğimi biliyordum. Plağın böyle olması gerekiyordu ve kısmen iki yıl sürmesinin nedeni de bu. Çok ilginç ve çok faydalı bir süreçti. Hala başım dönüyor."

Bu albümünde Moore'un yeni bir duruluk, inanç ve tonda seslendirdiği o güzel, berrak ve ayrıntılı melodiler kendi deyimiyle "hayatı anlamaya ve aşk, ilişkiler, düş kırıklığı planındaki yerini bulmaya çalışan bir kadın"ın duygularını temel yönleriyle aktarıyor. Moore, Weepies ile yazdığı "All Good Things" ve "Looking Forward to Looking Back" gibi ortak çalışmalarını hem kişisel hem de müzikal açıdan çok değerli buluyor. McKenna ile yazdığı "Most of Me", Yamagata ile yazdığı "Ladies Choice" ve Chantal Kreviazuk ile yazdığı nefes kesen baladı "Gardenia"daki ortak çalışmalar da aynı düzeyde başarılı. Hepsi de Moore'un sevdiği müziği yapıyor.

"Tüm bu sanatçıların müziklerini keşfettiğimde kendime şu soruyu sordum: 'Bu neden dilimli ekmekten sonraki en büyük şey değil? Neden Rachael Yamagata bütün radyolarda çalmıyor? Weepies'in gerçekten top-10'luk bir plağı yok muydu? Ya Lori McKenna'nın harika sesi ve harika öyküsel anlatımı? Bence bunlar çok ulaşılabilir, olağanüstü yaratıcı ve güzellerdi."

Moore'a göre Wild Hope'taki şarkıların en büyük farkı, bu kez sözlerin kendine ait olması. Bu noktada, sözyazarlığı sanatından derin bir kavrayışla ve eski bir profesyonelin deneyimiyle söz ediyor Mandy Moore: "Bir şarkıyı bitirmek ve ondan memnun olmak gibisi yok; hakkını vererek yaptığımı ve tam istediğim şeyi söylediğimden emin olduğumu bilmek."

Albümün açılış şarkısı Weepies'le yaptığı "Extraordinary" adlı çok etkileyici bir ortak çalışma. Moore'un albüm için bitirdiği son şarkıymış. "Çok cüretkar bir ifade" diyor. "Bence o da plaktaki diğer şarkılar kadar kırılgan, ama böyle bir şarkı yazmak ve bundan utanmamak belli bir cesaret ister. Ben utangaç ve genellikle içe kapanığım ama olağanüstü olmak istiyorum, hem de her gün."